Scrambler 1100

Tasarımın 1960'ların çizgilerini zarif biçimde yeniden yorumladığını düşünüyor.

Ayakların biraz geride, gövdenin hafif öne eğik olduğu oturuşu şaşırtıcı derecede rahat ve aşırı sportif olmayan bir pozisyon olarak değerlendiriyor.

Geniş gidon sayesinde motosikleti çok kolay yönlendirdiğini ve istediği çizgiye rahatça yerleştirebildiğini söylüyor.

Rüzgâr etkisini beklediğinden düşük buluyor; sayısal hız belirtmeden, hızlandığında bile ensesinde çekilme hissetmediğini söylüyor.

Selenin sürücüyü yerinde tuttuğunu ve yol bozukluklarında konfora belirgin katkı yaptığını söylüyor.

Tek kişi sürerken Sport versiyonunun Öhlins süspansiyonlarını gerektiğinde sıkı, ilk hareketinde ise küçük bozuklukları çok iyi süzen yumuşak bir yapıda buluyor.

Sunucu, yaptıkları iki kişi sürüşünü de rahat ve keyifli bulduğunu söylüyor; artçının ayrı bir değerlendirmesi aktarılmıyor.

Monster kökenli motorun yaklaşık 15 beygirlik güç kaybının Scrambler'ın sürüşünde belirgin bir dezavantaj yaratmadığını düşünüyor.

Motoru her devirde dolgun buluyor; dördüncü viteste yaklaşık 50 km/sa ve 2000 devrin altında bile hafif homurdanmayla kabul edilebilir biçimde toparladığını söylüyor.

Özellikle 4000–6000 devir arasında motorun dolgunluğunu ve güçlü karakterini olağanüstü buluyor; bu aralıkta sürmeyi tercih ediyor.

Hafta sonu güzel tali yollarda, 80 km/sa gibi hızlarda bile çok keyif veren bir motosiklet olduğunu söylüyor.

Motor sesini çok hoş buluyor; sesin motosikletin karakterine ve verdiği hislere önemli katkı yaptığını düşünüyor.

Asfalt dışında üstün olmadığını vurgulasa da temel işi yerine getirebildiğini değerlendiriyor.

Sport versiyonunun süspansiyonlarını BMW R nineT Scrambler'ın süspansiyonlarından daha etkili buluyor.